صفحه اصلی

آخرین اخبار

The latest news from the Joomla! Team

۲۰درصد دانشجویان ایرانی مسواک نمی‌زنند

نتایج بررسی‌های انجام شده در پرونده‌های بهداشتی دانشجویان کشور نشان می‌دهد بیش از ۲۰درصد آنان اصلا مسواک نمی‌زنند

دکتر صادق غفوری متخصص داخلی با اشاره به مسواک نزدن دانشجویان دانشگاه اظهار داشت: امروزه به خاطر تغییر سبک زندگی و عادات غذایی به وجود آمده در جامعه توجه به مراقبت‌های بهداشتی و درمانی باید بیش از گذشته مورد توجه قرار بگیرد و بهداشت دهان و دندان یکی از مهم‌ترین مسائل سلامت بدن محسوب می‌شود.

وی بیان کرد: ‌در بررسی‌های انجام شده در پرونده‌های بهداشتی دانشجویان کشور متأسفانه ۲۰ درصد از دانشجویان پسر اصلا مسواک نمی‌زنند که در بین افراد تحصیل کرده در حدود ۳۰ درصد به صورت نامنظم مسواک می‌زنند و این مسئله سبب بروز بیماری‌های دهان و دندان در بین افراد تحصیل کرده می‌شود.

دکتر غفوری ادامه داد: دانشجویان تحصیل کرده آموزش‌های خوبی در زمینه مراقبت‌های دهان و دندان از سوی خانواده‌ها و سازمان‌های ذی‌ربط ندیده‌اند و به همین دلیل مسواک زدن به صورت یک کار عادت در ذهن آن‌ها ایجاد نشده است.

وی یادآور شد: مسواک زدن نوعی کار فرهنگی محسوب می‌شود که آمارهای پرونده‌های دندان‌پزشکی نشان می‌دهد که این الگو و رفتار خوب در بین دانشجویان به خوبی نهادینه نشده است و آن‌ها مراقبت بهداشتی را به صورت دقیق و منظم در زندگی روزمره‌شان انجام نمی‌دهند.

غفوری عنوان کرد: ‌دانشجویان امروزی که مسواک زدن را جزء برنامه اصلی خود قرار نمی‌دهند در آینده متأسفانه سرپرست خانوار می‌شوند و همین امر سبب مشکلاتی در فرهنگ‌سازی فرزندان این سرزمین در زمینه مسائل بهداشت دهان و دندان و پیشگیری از بیماری آن‌ها می‌شود.

وی ابراز داشت: متأسفانه پرهزینه‌ترین درمان بیماری‌ها مربوط به دندانپزشکی بوده که بیمه‌ها هیچ کدام از آن‌ها را تحت پوشش قرار نمی‌دهند و مسواک نزدن هزینه‌های هنگفتی را به خانوار و کشور برای درمان سلامت دهان و دندان افراد جامعه تحمیل می‌کند.

غفوری ادامه داد: یکی از مهم‌ترین و ساده‌ترین راه‌های پیشگیری از بیماری‌های دهان و دندان مسواک زدن است که متأسفانه دانشجویان به دلیل بی‌اهمیت نشان دادن نسبت به این قضییه دچار مشکلات عدیده‌ای می‌شوند.

وی تأکید کرد: مسواک نزدن دانشجویان نشان دهنده آموزش نادرست آن‌ها در دوران کودکی است که این کار مهم به صورت یک الگوی رفتاری در ذهن و فکرشان حک نشده است و همین امر در سنین بزرگسالی سبب بروز بیماری‌های مختلف دهان و دندان در بین آن‌ها می‌شود.

 

واردات ۱۰میلیارد ریال سر سوزن دندان‌پزشکی از چین و کره

ر اساس آمار گمرک در ۷ ماه منتهی به مهر ماه سال جاری بیش از ۴۱ تن سر سوزن دندانپزشکی وارد کشور شده است.

به گزارش خبرنگار صنعت، تجارت و کشاورزی گروه اقتصادی باشگاه خبرنگاران جوان بر اساس آمار گمرک در ۷ ماه منتهی به مهر ماه سال جاری بیش از ۴۱ تن سر سوزن دندانپزشکی به ارزش دلاری ۴۳۳، ۴۹۱ و ارزش ریالی ۱۳، ۲۸۹، ۲۷۶، ۰۵۳ وارد کشور شده است.

کشور چین با صادرات ۲۱ تن و ۶۱۵ کیلوگرم سر سوزن دندانپزشکی به کشور با ارزش دلاری ۸۱، ۱۴۵ و ارزش ریالی ۲، ۴۷۵، ۲۷۷، ۴۴۰ در رتبه اول و پس از آن کره جنوبی با صادرات ۱۱ تن و ۲۹۲ کیلوگرم به کشور با ارزش دلاری ۲۳۶، ۷۸۸ و ارزش ریالی ۷، ۲۹۷، ۳۹۳، ۷۴۷ در رده دوم قرار دارد.

 

ماه کشورطرف معامله وزن(ک.گ) ارزش ریالی ارزش دلاری
۱ بلژیک ۹۲۱ ۳۵۴,۹۱۵,۷۰۰ ۱۱,۷۳۰
۱ جمهوری کره ۱,۳۸۴ ۱,۲۷۸,۷۷۱,۹۲۶ ۴۲,۲۳۹
۱ جمهوری کره ۲,۸۷۱ ۱,۴۵۲,۶۵۳,۳۸۴ ۴۸,۰۸۲
۲ بلژیک ۱,۰۰۰ ۵۰۲,۵۷۵,۸۰۰ ۱۶,۶۰۰
۳ چین ۸,۸۰۰ ۳۵۰,۷۵۱,۶۰۰ ۱۱,۵۵۷
۴ چین ۱۲,۸۱۵ ۲,۱۲۴,۵۲۵,۸۴۰ ۶۹,۵۸۸
۴ ایتالیا ۳,۳۷۸ ۱,۳۰۳,۸۹۳,۴۷۷ ۴۲,۸۳۶
۴ فرانسه ۲,۱۹۰ ۱,۰۴۸,۶۳۳,۳۲۰ ۳۴,۳۴۷
۵ آلمان ۱۱۶۰ ۲۶۵,۸۱۷,۹۴۴ ۸,۷۰۷
۵ فرانسه ۸ ۴۰,۷۶۸,۶۲۵ ۱,۳۳۸
۶ جمهوری کره ۵۵۴۱ ۲,۸۶۱,۵۱۴,۸۱۶ ۹۲,۰۹۶
۷ جمهوری کره ۱۴۹۶ ۱,۷۰۴,۴۵۳,۶۲۱ ۵۴,۳۷۱
 

بلد نیستیم فعال صنفی باشیم!

گفتگوی پایگاه خبری دندانه با دکتر محمدجعفر اقبال درباره کارنامه فعالیت‌های انجمن‌های دندان‌پزشکی در ایران

دی ماه، سالگرد پایه‌گذاری جامعه دندان‌پزشکی ایران در سال ۱۳۴۱ است که بعدها، بنای انجمن دندان‌پزشکی بر آن استوار شد. البته این نهاد، اولین جمعیت غیردولتی دندان‌پزشکی در ایران نیست و سبقه چنین تشکل‌هایی، به سال ۱۳۰۳ و اتحادیه مرکزی دندان‌سازان ایران برمی‌گردد، اما آیا این نهادها به اندازه طول عمرشان تنومند و بارور هم بوده‌اند یا نبود قانون مصوب مجلس یا محدودیت حوزه اختیارات، اثربخشی آنان را کمرنگ کرده است؟ در این باره گفتگویی با دکتر محمدجعفر اقبال، رئیس دانشکده دندان‌پزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی داشتیم که در ادامه می‌خوانید:

آقای دکتر اقبال! آیا انجمن‌ دندان‌پزشکی، برای رفع مشکلات و تحقق مطالبات متخصصین این رشته نهاد کارآمدی بوده است؟ کارنامه آن را در طول عمر خود چه طور ارزیابی می‌کنید؟
انجمن دندانپزشکی ایران قریب به ۶۰ سال قدمت دارد و اردیبهشت‌ماه سال آینده کنگره پنجاه و هفتم آن برگزار خواهد شد. این انجمن جزء اولین مؤسسات مردم‌نهادی است که به وسیله تعدادی از دندان‌پزشکان دلسوز که انگیزه کار اجتماعی و گروهی داشتند تشکیل شده است. نگاه من به تشکیلات مردم نهاد مثبت و خوب است و سعی می‌کنم جانب انصاف را در نظردهی نسبت به آنان رعایت کنم. البته نقد را هم بسیار ارزشمند می‌دانم و نقاد را ستایش می‌کنم، اما نکته‌ای که در این زمینه به آن توجه ویژه دارم، این است که به خصوص در نقد کسانی که بی‌اجر و مزد تلاش می‌کنند به نحوی حرف بزنم و عمل کنم که فرد خدمتگزار و خیر را از کار خیر منصرف نکنم و نیت خیر آن شخص را مورد توجه و عنایت ویژه قرار بدهم.
موضوعی که در ارزیابی یک عمل مهم است، توجه به شرایط زمان و امکانات در اختیار است. مرحوم دکتر نواب و دوستانشان که جامعه دندان‌پزشکی ایران را پایه‌گذاری کردند، در دوران خود کار بزرگ و مهمی انجام دادند، چرا که در آن زمان تنها ۱ یک دانشکده دندان‌پزشکی در کشور وجود داشت و تعداد دندان‌پزشکان بسیار کم بود و تأسیس مؤسسات مردم‌نهاد هم چندان رایج و باب نبود. بنابراین من کار بنیان‌گذاران انجمن دندان‌پزشکی از جمله مرحوم دکتر نواب را که مؤسس دانشکده دندان‌پزشکی ملی ایران (شهید بهشتی) هم بوده‌اند می‌ستایم.
در پاسخ به این سؤال که آیا انجمن دندان‌پزشکی نهاد کارآمدی بوده است یا خیر، باید بگویم کارآمدی انجمن به عوامل مختلفی ارتباط دارد. از جمله اینکه چه تعداد از دندان‌پزشکان عضو آن باشند و تا چه میزان در فعالیت‌های انجمن مشارکت کنند و مسئولیت بپذیرند. شما بررسی و ملاحظه کنید در هر دوره چه تعداد از اعضا در انتخابات شرکت کرده‌اند و میزان مشارکت افراد در اموری مثل تصمیم سازی و اجرا تا چه حد بوده است یا بررسی کنید مجموعه‌های مرتبط، من‌جمله دولت در حوزه‌های مختلف تا چه حد به انجمن‌ها بها داده‌اند. این‌ها مواردی هستند که بر فعالیت‌ها و نتایج کار انجمن‌ها مؤثر است و باید در اظهار نظر افراد دخیل باشد. من حقیقتاً انجمن را خانه دندان‌پزشکان میدانم و معتقدم عملکرد آن متناسب با شرایط و مشارکت اعضا است.

حال گذشته از عوامل تأثیرگذار خارجی از جمله تمهیدات دولتی، آیا فعالیت اعضای انجمن‌های دندان‌پزشکی را برای رسیدن به اهداف خود مؤثر و مطلوب می‌دانید؟
من هیچ‌گاه و در هیچ دوره‌ای برای انجام کار یا همکاری، پیشنهادی به هیات مدیره نداده‌ام؛ بنابراین به‌عنوان عضو انجمن، خود را نه‌تنها طلبکار نمی‌دانم، بلکه بابت مشارکت کم سرزنش می‌کنم. دوستانی را سراغ دارم که سال‌ها وقت و انرژی خود را خالصانه و بدون چشمداشت در خدمت صنف و انجمن صرف کردند که اگر بخواهم از پیشکسوتان فعال نام ببرم ممکن است تعدادی از آن‌ها از قلم بیفتند. بنابراین در یک کلام از همه آنان تشکر می‌کنم.
قطعاً سازمان‌های مردم‌نهاد و من‌جمله انجمن دندان‌پزشکی دارای محدودیت‌ها و معایبی در عملکرد هستند که همه آن به هیات مدیره ارتباط ندارد و چنانچه عرض کردم، عوامل متعدد و مختلفی در آن سهم دارد. من سعی می‌کنم جانب انصاف را رعایت کنم و اگر کمکی نمی‌کنم مدعی هم نباشم. نکته دیگری که باید در اظهارنظر و قضاوت موردتوجه قرار داد، اطلاع و آگاهی از کلیات و جزییات کار است و متأسفانه من اطلاع دقیق از امور انجمن ندارم. تنها باید بگویم خوشحالم که اطلاع منفی و گله و شکایتی از انجمن به گوشم نرسیده است و خوشبختانه همکاران عضو هیات مدیره انجمن مشغول تلاش و فعالیت‌های خود هستند.

چرا وزنه صنفی انجمن‌ها از وزنه علمی آن‌ها سبک‌تر است؟ آیا دلیل آن کارآمد نبودن هیات مدیره‌‌ها است یا می‌توان کم بودن تعداد انجمن‌های صنفی نسبت به انجمن‌های علمی را دلیل این امر دانست؟
یکی از مهم‌ترین دلایل کمرنگ‌تر بودن فعالیت‌های صنفی انجمن‌ها نسبت به فعالیت‌های علمی آن‌ها، این است که شرایط کار صنفی در کشور ما مهیا نیست. کدام صنف دارای اتحادیه فعال و توانا است که دندان‌پزشکی دومینش باشد؟ به قول امروزی‌ها فعالیت‌های صنفی در کشور ما نهادینه نشده است. مگر کارگران صنعت یا معدن کار صنفی می‌کنند یا معلمین و فرهنگیان اجازه این قبیل فعالیت‌ها را دارند؟ حقیقت این است که شرایط برای کار صنفی مساعد نیست و دولت و حاکمیت از این کارها استقبال نمی‌کنند و دندان‌پزشکان و انجمن‌ها هم آن‌قدر هوشمند هستند که به دنبال دردسر نروند.

دلیل دیگر کم‌رنگ بودن کار صنفی، مبتدی بودن و نابلدی ما است. من عضو یکی از کانال‌های تلگرام هستم که چند صد نفر دندان‌پزشک در آن حضور دارند و حقیقتاً برایم تعجب‌آور است که معمولاً در این کانال چند نفر متکلم وحده هستند و مرتب رهنمودهای تحریک‌کننده‌ای پخش می‌کنند که حتی مبتنی بر اطلاعات درست نیست. آنان در یک لحظه فرمایش می‌فرمایند و ضمن تخطئه افرادی مانند وزیر و وکیل و امثالهم همه امور را با یک نظر و فرمان یک طرفه، حل و فصل می‌کنند. با صداقت می‌گویم که در بسیاری از موارد علی‌رغم اینکه دردشان را می‌فهمم و حتی قبول دارم، جرات نمی‌کنم با زبان آرام حتی با آنان همدردی کنم، چرا که ظرف چند دقیقه بیانیه‌ای صادر و حرف‌های معمول که از سر همدردی و همکاری گفته شده، تبدیل به مشاجره و تلخی و در صورت بی‌توجهی حتی خشم و کینه و دشمنی می‌شود. خوب آیا این نمونه یک جمع مناسب برای کار صنفی است؟ شاید عدم استقبال دولت هم از کار صنفی ناشی از عدم بلوغ ما است. قصد جسارت و بی‌ادبی به هیچ کس را نداشته و ندارم، اما به دلیل اهمیت موضوع، اظهار نظر را مفید میدانم. من نمی‌توانم به همکاران جوانم عرض کنم که دوستان و فرزندان عزیزم، بسیاری از دردها و مشکلاتی که وجود دارد به علت وجود من در فلان پست مدیریتی ناچیز در کشور نیست. من و بسیاری از معلمین دانشگاهی آماده‌ایم از خیر این ریاست‌ها بگذریم، اما مشکل دندان‌پزشکی کشور مشکل امثال من نیست. سازمان و نظام اداری کشور متأسفانه به نحو فراگیری ناکارآمد است. در کشور ما امور اداری خفقان‌آور و بسیار طولانی و کند است. خوب مگر می‌شود بانک‌ها‌، نظام مالیات، شهرداری و غیره آن‌چنان باشد و ما در وزارت بهداشت سازوکار دیگری داشته باشیم؟ سازمان مدیریت کشور شبکه‌ای به‌هم‌پیوسته و دارای نقایص بزرگ است و باید برای آن در سطح کلان فکری بشود.

یکی از مصادیق تمایل کم شرکت اعضای انجمن‌های دندان‌پزشکی در فعالیت‌های صنفی، حضور کمرنگ آنان در انتخابات است، به‌طوری‌که انتخابات معمولاً به دور دوم می‌کشد. دلیل آن را چه می‌دانید؟
سؤال مشکلی است و جواب معین و قطعی نمی‌توان به آن داد، البته بهتر است به جای جواب لفظ اظهار نظر را به کار ببرم. به هر حال انجام کارها در کشور مشکل است و امور روزمره هر زندگی در ایران معادل یک شغل نیمه وقت است. برای مثال اگر همکاری بخواهد از بانکی وام بگیرد، علاوه بر خودش باید چند نفر را به مدت چند ماه به کار بگیرد تا به ادارات شهرداری، ثبت املاک و مالیات بروند و در نهایت بتواند وامی با بهره ۲۰ و چند درصد و جریمه دیرکرد ۲۶درصد دریافت کند. اگر کسی بخواهد شناسنامه، گواهینامه و مانند آن را تعویض کند، بخش مهمی از وقت ماهانه و سالانه خود را باید صرف کند. تکلیف ترافیک و مشکلات زندگی در کلان‌شهرها هم که روشن است. مگر یک انسان چقدر فرصت و فراغت دارد؟ شاید این گرفتاری‌ها یکی از هزاران دلیل مشارکت کم همکاران باشد. دلیل دیگر آن، این است که شور انتخابات و جو رقابت ضعیف است و شاید زمان و مکان انتخابات هم مناسب نباشد. یکی دیگر از اشکالات انتخابات انجمن‌ها، برگزاری آن‌ها در تهران است. چرا که همکاران شهرستانی باید برای رأی دادن به تهران بیایند و امکان شرکت از راه دور و به صورت الکترونیک برای آن‌ها وجود ندارد. اگر بخواهیم بدبینانه و با نگاه یاس بنگریم، می‌توانیم عدم مشارکت مناسب را به ناامیدی افراد ربط دهیم و به قهر تشبیه کنیم.
به نظرم این سؤال خوبی است که باید به آن فکر کرد و از نظرات کارشناسانه متخصصین جامعه‌شناس و روانشناس اجتماعی برای پاسخ دادن به آن بهره برد. پیشنهاد می‌کنم نشریه شما به این موضوع مهم بپردازد و برای پاسخ به آن، با دانشمندان حوزه‌های جامعه‌شناسی گفتگو کند.

 

سلامت دندان و دیابت

دکتر عبدالرضا معادی

اگر فرد دیابت داشته باشد باید آگاهی پیدا کند که بیماری او می‌تواند به چشم‌ها، اعصاب، کلیه‌ها، قلب و دیگر سیستم‌های مهم بدن آسیب برساند.
این بیماری می‌تواند در دهان نیز مشکلاتی را بوجود آورد و در افراد دچار بیماری دیابت نسبت به افراد سالم خطر ابتلا به بیماریهای پریودنتال بیشتر است. همچنین پوسیدگی، خشکی دهان در این افراد بیشتر است.

بیماری‌های پریودنتال، شامل عفونتهای لثه و استخوان نگهدارنده دندان می‌باشد. در مراحل پیشرفته، این بیماری‌ها می‌توانند منجر به جویدن دردناک و حتی از دست رفتن دندان شوند، نظیر هر عفونت دیگری، بیماری لثه موجب می‌شود تا کنترل و نگهداری قند خون مشکل شود. افرادی که بیماری دیابت کنترل شده دارند شبیه افراد غیربیمار هستند.
بچه‌های مبتلا به دیابت وابسته به انسولین (IDDM) همچنین در معرض خطر ابتلا به مشکلات لثه هستند. کنترل خوب دیابت بهترین محافظت در مقابل بیماری پریودنتال است. مطالعات نشان داده است که کنترل میزان قندخون، خطر ابتلا به برخی از عوارض دیابت را کاهش می‌دهد نظیر عوارض چشمی، بیماریهای قلبی و آسیب‌های عصبی.

دانشمندان معتقدند که بسیاری از عوارض من‌جمله بیماری لثه می‌توانند بواسطه کنترل خوب دیابت پیشگیری شوند.

تغییرات عروقی:
افزایش ضخامت عروق یک عارضه بیماری دیابت است که ممکن است خطر ابتلا به بیماری لثه را افزایش دهد. عروق خونی اکسیژن و مواد غذایی را به نسوج بدن انتقال می‌دهند من جمله به دهان و همچنین مواد زائد را از محیط بافت‌ها دور می‌نمایند. دیابت با افزایش ضخامت عروق موجب کندی جریان تغذیه‌ای و برداشت مواد زائد می‌شود. این حالت می‌تواند مقاومت نسوج لثه و استخوان را در مقابل عفونت کاهش دهد.

باکتری:
انواع زیادی از باکتری (جرم) بر روی مواد قندی بخوبی رشد می‌کنند. هنگامیکه بیماری دیابت کنترل ضعیف داشته باشد، میزان بالای گلوکز در مایعات دهان ممکن است به رشد بیشتر باکتری‌ها (جرم‌ها) و شروع بیماری لثه کمک می‌کند.

مصرف سیگار:
مطالعات نشان داده است که مصرف سیگار علاوه بر ایجاد بیماریهای قلبی و سرطان شانس ابتلا به بیماری لثه را افزایش می‌دهد. در واقع سیگاری‌ها ۵ برابر بیشتر از غیرسیگاری‌ها شانس ابتلا به بیماری لثه را دارند. اگر فردی سیگاری و در عین حال دچار دیابت باشد و در محدوده سنی ۴۵ سال یا بیشتر وقوع بیماری شدید لثه در او ۲۰ مرتبه از فرد غیرسیگاری و غیرمبتلا به دیابت بیشتر خواهد بود.

مشکلات مربوط به دیابت در دهان:
۱ – پوسیدگی دندانی: افراد جوان مبتلا به دیابت وابسته به انسولین (IDDM) که کنترل بهداشتی خوبی دارند و بیشتر از دندانهای خود مراقبت می‌کنند اغلب حتی پوسیدگی‌های کمتری را نسبت به دیگر بچه‌ها دارند چون بسیاری از غذاهای محتوی شکر را مصرف نمی‌کنند.
۲ – برفک: یک عفونت ایجاد شده توسط قارچ می‌باشد که در دهان ایجاد می‌شود. افراد دچار بیماری دیابت شانس ابتلا به برفک را بیشتر دارند چون قارچ‌ها در میزان بالای گلوکز رشد می‌کنند.
مصرف سیگار و استفاده از دست دندانهای مصنوعی (بخصوص آنهائیکه بطور مستمر استفاده می‌شوند) می‌توانند منجر به عفونت قارچی شوند. کنترل خوب دیابت، عدم مصرف سیگار و خارج کردن و تمیزکردن دست دندانهای مصنوعی می‌تواند از بروز برفک جلوگیری نماید.
۳- دهان خشک:
عارضه دهان خشک می‌تواند منجر به سوزش، زخمهای دهانی، عفونت‌ها و پوسیدگی دندانی شود. خشکی دهان (گزورسیتما) وقتی بزاق کافی ومایعات محافظتی طبیعی در درمان وجود ندارد. بزاق به کنترل رشد جرمهایی که مسبب پوسیدگی دندانی و دیگر عفونتهای دهانی هستند کمک می‌نماید.

یکی از دلایل اصلی ایجاد دهان خشک مصرف داروهاست. بیش از ۴۰۰ دارو و فرآورده‌های مشتمل بر داروهای سرماخوردگی، فشارخون و افسردگی می‌توانند عارضه دهان خشک را ایجاد نمایند. اگر فردی دارو مصرف می‌کند می‌بایست به دندان پزشک و پزشک خود اطلاع دهد. ممکن است فرد با استفاده از داروهای دیگر و یا کاربرد بزاق مصنوعی، دهان خود را مرطوب نماید.

محافظت از دندان‌ها:
بیماریهای شدید پریودنتال، نه تنها منجر به از دست رفتن دندان‌ها می‌شوند بلکه می‌توانند همچنین موجب تغییراتی در شکل استخوان و نسوج لثه شوند. لثه حالت ناهماهنگ پیدا کرده و دست دندان مصنوعی خوب تطابق پیدا نمی‌کند. افراد دچار بیماری دیابت اغلب بواسطه دست دندان مصنوعی سوزش لثه دارند.
اگر جویدن با دست دندان مصنوعی دردناک است فرد می‌بایست غذاهایی را انتخاب کند که جویدن آن‌ها آسان‌تر باشد بشرط آنکه از رژیم غذایی دیابت تبعیت نماید. خوردن غذاهای نامناسب ممکن است کنترل قندخون را دچار مشکل نماید. بهترین راه برای اجتناب از این مشکلات حفظ دندانهای طبیعی و سلامت لثه‌ها می‌باشد. وضعیت بیماری پریودنتال در صورتی که فرد دچار دیابت باشد.

 

به مناسبت روز جهانی دیابت وتقدیر از ابداع کننده برتر شبکه تحقیقات دیابت کشور

دکتر عبدالرضا معادی، دندان‌پزشکی است که سال‌ها است در انجمن بیماران نادر و بیماران خاص به فعالیت‌های جنبی علمی می‌پردازد و پروژه او با موضوع «مدیریت دیابت در کشور»، از سوی شبکه تحقیقات دیابت کشور، به‌عنوان طرح بر‌تر سال انتخاب‌شده است. به همین مناسبت فرصت را مناسب شمردیم تا با ایشان گفتگو کنیم.

جناب دکتر معادی! چه شد که تصمیم گرفتید به‌عنوان یک دندان‌پزشک به تحقیق در حوزه علوم غدد و متابولیسم بپردازید؟
این کار را به دنبال فعالیت خودم در انجمن بیماری‌های نادر و خاص انجام داده‌ام که البته یک خلاقیت درزمینهٔ مدیریت دیابت است. عنوان این پروژه که از ۴ سال پیش آن را شروع کردم، «۱۰۰ نفر دیابتی» است که سطح دسترسی مردم را در مدیریت بیماری دیابت افزایش می‌دهد.
جرقه اولیه این طرح، این بود که سطح دسترسی افراد مبتلابه دیابت، به پزشکانی که می‌توانند آنان را درمان کنند کم است و به این دلیل، پروژه آزمایشی را طراحی کردیم که ۱۰۰ پزشک فعال بخش خصوصی، آموزش‌های یکسان ببینند، درمان بیماران دیابتی را به‌صورت عملی فرابگیرند و متصل به شبکه مرکزی ورود اطلاعات باشند تا یک کنترل‌کننده مرکزی اطلاعات بیماران را به‌صورت مرتب هدایت کند.
کار این افراد، غربال‌گری، تشخیص زودهنگام، درمان و پیش‌گیری از بروز بیماری‌های ثانویه‌ای که براثر دیابت به وجود می‌آید و همچنین مراقبت‌های ویژه مانند تغذیه و پرستاری در منزل و از همه مهم‌تر آموزش و تغییر سبک زندگی بیماران دیابتی و خانواده آن‌ها است.
در این طرح، پزشکان بیماران را بعدازاینکه نشان‌دار می‌شوند، به‌طور مرتب رصد می‌کنند و اطلاعاتی که از آن‌ها به‌دست‌آمده را به شکلی درج می‌کنند تا در سیستم کنترل‌کننده مرکزی قابل‌دسترسی باشد و بتوان فرایند بهبود را در افراد مشاهده کرد.
به‌عبارت‌دیگر، ما در عمل به سمتی می‌رویم که در درازمدت صاحب گروه‌های بینابینی با مدرک غیرپزشکی بشویم که بتوانند کار مراقبت و مدیریت بیماری دیابت را انجام بدهند و در حوزه‌هایی که مربوط به دوره‌های تخصصی و فوق تخصصی است برای بیمار مجدداً دستور بنویسند.

طرح مدیریت دیابت در کشور را با همکاری چه گروهی و در چه آزمایشگاه‌هایی انجام دادید؟
این طرح از ابتدای سال ۹۴ با همکاری بنیاد بیماری‌های خاص و نهادهای مرتبط مانند پژوهشگاه علوم غدد و متابولیسم، سازمان نظام پزشکی و انجمن پزشکان عمومی دانشگاه تهران و شرکت نوونوردیسک شروع شد و نوشتن و مدیریت طرح به عهده شخص من بوده است.
مسئولیت این طرح را در دو گروه علمی و اجرایی تقسیم کردیم و پژوهشگاه علوم غدد مسئولیت گروه علمی و بنیاد بیماری‌های خاص مسئولیت گروه اجرایی بر عهده گرفتند. من هم در هر دو کمیته عضو هستم و این طرح را مدیریت می‌کنم.

بااینکه دیابت جزو بیماری‌های خاص به‌حساب نمی‌آید، چرا بنیاد بیماری‌های خاص بر روی درمان آن تمرکز کرده است؟
بنیاد بیماری‌های خاص بر روی درمان دیابت هم کار می‌کند، زیرا بیماران دیالیزی و پیوند کلیه، جزو بیماران خاص هستند و ۴۰ درصد از آن‌ها معمولاً سابقه بیماری دیابت دارند. بنابراین یکی از برنامه‌های بنیاد بیماری‌های خاص، این است که بتواند با دخالت در موضوع دیابت، کمک به کنترل آن و پیش‌گیری از آن، از میزان بروز بیماری‌های کلیوی، دیالیز و حتی پیوند کلیه جلوگیری کند.
البته ما امیدواریم با حمایت مجلس و دولت، دیابت هم جزو بیماری‌های خاص قرار بگیرد و به این بیماران هم بتوانند بدون پرداخت فرانشیز بعضی از درمان‌ها و داروهای مخصوص خود را دریافت کنند.

طرح شما در حال حاضر در چه مرحله‌ای است؟
در حال حاضر این طرح در تهران، کرج، رشت، مشهد و اسلامشهر شروع‌شده است و در بعضی از شهر‌ها ۲ تا ۳ پزشک و در بعضی دیگر ۱۰ تا ۲۰ پزشک در این قالب مشغول فعالیت هستند.
در حال حاضر ۸۰ درصد این طرح اجرایی شده است، یعنی تاکنون ۸۰ پزشک آموزش‌دیده و مشغول به کار هستند. انتظار می‌رود که تا پایان اردیبهشت ۹۵ آموزش ۱۰۰ پزشک به اتمام برسد؛ البته خواست ما این است که این طرح، فرایندی رو به رشد باشد که این تعداد پزشک ظرف ۵ سال آینده به هزار پزشک در سطح کشور افزایش یابند و البته این امر بعدازاینکه نتیجه کار این ۱۰۰ پزشک بازنگری شد محقق می‌شود.
گفتنی است ارزیابی روند پیشرفت این طرح، پس از ۱ سال معلوم می‌شود، اما انتظار ما این است که به این شیوه، هم بتوانیم از بروز بیماری دیابت پیش‌گیری کنیم و هم‌ سطح کیفیت زندگی بیماران دیابتی را ارتقاء ببخشیم. زیرا در ایران بین ۴ تا ۵/۴ میلیون نفر به دیابت مبتلا هستند که حدود ۲ میلیون نفر از آن‌ها از بیماری خود اطلاعی ندارند و تنها یک‌هشتم کسانی که اطلاع دارند، توانسته‌اند بیماری خود را بر اساس فرمولی که سازمان بهداشت جهانی نوشته است به شکل مطلوبی کنترل کنند. بنابراین هفت‌هشتم جمعیت مبتلابه دیابت، به‌صورت پاره‌وقت و موردی و بدون کنترل مناسب درمان می‌شوند. لازم به ذکر است که در سال جاری یک سند دیابت کشور تنظیم شد که شاید طرح ۱۰۰ نفر دیابتی بتواند یکی از بازوهای اجرایی آن باشد.

 
صفحه 4 از 115