صفحه اصلی اخبار دندانپزشکی

dentii | اخبار

پول مهم‌ترین معیار انتخاب رشته تخصصی در شاخه‌های پزشکی

چاپ PDF

- پول، بازار کار و سختی مهم‌ترین اولویت‌های انتخاب رشته تخصصی در میان جامعه پزشکی هستند.
- رادیولوژی، ژنتیک و ارتودنسی پرطرفدار‌ترین رشته‌های تخصصی پزشکی

دکتر محمدحسین پورکاظمی، رییس مرکز سنجش آموزش پزشکی در گفت‌و‌گو با باشگاه خبرنگاران جوان درباره انتخاب رشته تخصصی در مقاطع پزشکی، گفت: یکی از مهم‌ترین اولویت‌های داوطلبان برای انتخاب رشته‌های پزشکی، بازار کار مناسب است.

وی ادامه داد: پول و سختی رشته از دیگر عوامل تاثیر گذار در انتخاب رشته هستند به این معنا که رشته‌ای که درآمد بیشتر و سختی شغل کمتری داشته باشد، از طرفدار بیشتری برخوردار هستند، برای مثال رشته اورژانس در مقایسه با دستیاری هسته‌ای، به دلیل کشیک‌های طولانی مدت کمتر انتخاب می‌شود.

رییس مرکز سنجش آموزش پزشکی با اشاره به شناخت ناکافی داوطلبان درباره رشته‌های جدید گفت: برخی رشته‌ها مثل رشته پسماند نوین بوده و متاسفانه به دلیل ناآگاهی حتی در تکمیل ظرفیت هم خالی می‌ماند.
به گفته پورکاظمی رشته رادیولوژی پرطرفدار‌ترین رشته تخصصی پزشکی بوده و پس از آن ژنتیک و ارتودنسی در رتبه‌های دوم و سوم قرار دارند.

وی از هجوم داوطلبان کنکور به سمت رشته‌های تجربی و پزشکی خبرداد و افزود: سال گذشته از بین ۴۸۰ هزار شرکت کننده کنکور تجربی که حتی از مجموع رشته‌های ریاضی و انسانی هم بیشتر بود، حدود ۱۰هزار و ۶۰۰ نفر در رشته‌های پزشکی، دندانپزشکی، داروسازی، دامپزشکی و غیره پذیرفته شدند.

 

صبات و دهستان‌ها هم صاحب دانشکده دندان‌پزشکی می‌شوند!

چاپ PDF

گفتگو با دکتر مهدی نصیبی، رئیس انجمن علمی سلامت دهان و دندان‌پزشکی اجتماعی درباره آسیب‌‌شناسی قانون تأسیس دانشکده دندان‌پزشکی خصوصی

در شرایطی که صدای اعتراض کارشناسان و دردمندان حوزه دندان‌پزشکی از هر سو برای تعطیلی یا حداقل توقف تأسیس دانشکده‌های دندان‌پزشکی جدید و فاقد امکانات شنیده می‌شود، به‌تازگی اخباری از وزارت بهداشت به گوش می‌رسد که از فراخواندن بخش خصوصی به تأسیس دانشکده‌های دندان‌پزشکی خصوصی آن هم فقط به شرط داشتن ۸۰ میلیارد تومان سرمایه حکایت دارد. در آسیب‌شناسی این رخداد گفتگوی با دکتر مهدی نصیبی، رئیس انجمن علمی سلامت دهان و دندان‌پزشکی اجتماعی داشتیم که در ادامه می‌خوانید:

*به‌تازگی خبری شنیدیم که حاکی از فراخوانی معاون آموزشی وزارت بهداشت از بخش خصوصی برای تأسیس دانشکده دندان‌پزشکی است. آیا در کشور ما کمبود دانشکده دندان‌پزشکی وجود دارد که وزارت بهداشت به این طریق قصد دارد آن را جبران کند؟
ما در کشور دانشکده دندان‌پزشکی کم نداریم و در طول ۳۰ سال گذشته، یعنی از سال ۶۵ تا کنون که در سال ۹۵ به سر می‌بریم، تعداد دانشکده‌های دندان‌پزشکی، از ۵ دانشکده به حدود ۷۰ دانشکده رسیده است و با این فراخوان فکر می‌کنم در عرض ۲ تا ۳ سال آینده، ۷۰ دانشکده خصوصی دیگر هم تأسیس بشود. چرا که ۸۰ میلیارد تومان برای تعدادی از افراد مبلغ قابل‌توجهی نیست. در حال حاضر هم برخی از آموزشگاه‌های خصوصی که در حوزه دندان‌پزشکی فعالیت می‌کنند، به دنبال فرصت هستند تا جواز بگیرند و تبدیل به دانشکده بشوند.
البته باید تأکید کنم که من با خصوصی‌سازی مخالف نیستم و برعکس از موافقان آن به شمار می‌روم، اما خصوصی‌سازی با این شرایط آینده مشخصی ندارد. لازمه خصوصی‌سازی، ضابطه‌مند بودن است تا بتواند ما را به هدف برساند و آن‌ هم ممکن نیست، مگر اینکه یک برنامه یک‌پارچه داشته باشیم. نه اینکه به قول معروف خصوصی‌سازی تبدیل به خصولتی‌سازی بشود.

*آیا علاوه بر سرمایه، شرط دیگری برای تأسیس دانشکده خصوصی دندان‌پزشکی اعلام شده است؟
در حال حاضر تنها همین شرط اعلام شده است. البته طبیعتاً تأسیس دانشکده شرایط دیگری لازم دارد، اما سال ۶۵ هم که وزارت بهداشت تصمیم گرفت تعداد دانشکده‌های دندان‌پزشکی را افزایش بدهد، برای این کار حدود و ضوابطی معین کرد که امروز می‌بینیم برای پیش‌گیری از تأسیس بی‌رویه دانشکده‌ها کافی نبوده است و اگر با این منوال پیش برویم تا چند سال آینده در هر دهستان و قصبه‌ای دانشکده دندان‌پزشکی خواهیم داشت.

*حال چرا سیاست وزارت بهداشت بر افزایش فارغ‌التحصیلان رشته دندان‌پزشکی استوار شده است؟
مشکل ما این است که برای نظام سلامت دهان، طرح کلان نداریم و سیاست‌های جزیره‌ای در ارگان‌های مختلف به اجرا درمی‌آیند که می‌خواهیم آن‌ها را به هم پیوند بزنیم و سیاست یکپارچه‌ای حاصل کنیم که مسلماً این کار شدنی نیست. چرا که این سیاست‌ها در اکثر مواقع ضد و نقیض هستند. برای مثال در حال حاضر حدود ۷۰ دانشکده دندان‌پزشکی در حال فعالیت هستند و بسیاری از آن‌ها مشکلات عدیده‌ای دارند که لاینحل است. ما دانشکده‌ای داریم که با ۳ عضو هیات علمی ضریب کا اداره می‌شود و امکانات ساختمانی و فیزیکی مناسب ندارد. از طرف دیگر طرح بهداشتکار دهان و دندان مطرح می‌شود که خودش سبب می‌شود تعدادی از این راه وارد رشته دندان‌پزشکی بشوند. از طرف دیگر سالی ۱۵۰۰ دانشجو در کشورهای دیگر مدرک می‌گیرند و به ایران می‌آیند و این یعنی در مجموع حداقل سالی ۳ هزار نفر به دندان‌پزشکان ما اضافه می‌شود. این در حالی است که رشد اقتصادی ما در سال ۴ درصد است. با این شرایط ما چگونه می‌توانیم در ۱۰ سال آینده این خیل دندان‌پزشک را اداره کنیم و به کار بگیریم؟ این افراد هم محق هستند، چرا که بهترین سال‌های عمرشان را در این رشته گذاشته‌اند و می‌خواهند از آن نتیجه بگیرند.

*اما هر زمان حرف از بهداشتکاران به میان می‌آید، افراد مختلف و صاب‌نظران اعتراض می‌کنند که ۸۰۰ نفری که سال گذشته به عنوان تکنسین سلامت دهان پذیرش شدند، نیروی بهداشتی هستند و قرار نیست دندان‌پزشک بشوند.
بله این ۸۰۰ نفر تحت عنوان کاردان بهداشت دهان در دانشگاه پذیرش شده‌اند، اما مشکلی که وجود دارد، این است که مسیری که این افراد بعد از گذراندن ۲ سال تحصیل، تبدیل به بهداشتکار و بعد هم دندان‌پزشک می‌شوند بسته نشده است. هدف ما این است که این افراد در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد رشته خودشان و در صورت تمایل، phD سلامت دهان ادامه تحصیل بدهند و انجمن بهداشتکاران دهان هم همین عقیده را دارد و آن را بین اعضاء خود ترویج می‌کند.
کاردان‌های بهداشت دهان که به تازگی در دانشکده‌ها پذیرش شده‌اند، نیروهای خوبی هستند و ما برای پیش‌گیری و ارتقای سلامت دهان به آن‌ها نیاز داریم.

*اما تربیت تکنسین‌های سلامت دهان مشکلاتی مانند نبود ردیف استخدامی و جایگاه شغلی تعریف شده دارد که سبب می‌شود این افراد تمایل پیدا کنند از مسیری که برای آن‌ها تصور شده است منحرف شود. برای این مشکلات راهکاری اندیشیده شده است؟
بله متاسفانه برای کاردان‌های بهداشت دهان پست سازمانی وجود ندارد، اما برای بهداشتکاران این پست‌ها تعریف شده است. این مشکل را می‌توان به‌راحتی از طریق سازمان برنامه و بودجه حل کرد و پست سازمانی بهداشتکاران را به کاردان‌های بهداشت دهان تفویض کرد، چرا که همه این افراد نمی‌توانند کار خصوصی انجام بدهند، اما چون این کار برای کسی سودی ندارد، کسی هم دنبال آن نمی‌رود.
از طرف دیگر متأسفانه بین سال ۶۰ تا ۶۶ اتفاقاتی افتاده که این ذهنیت را برای بهداشتکاران ایجاد کرده که می‌توانند دندان‌پزشک بشوند. این در حالی است که برای مثال تکنسین‌های پروتز دندان که از سال ۴۶ در کشور ما تربیت می‌شوند، هیچ‌وقت حتی تقاضا نکردند که وارد رشته دندان‌پزشکی بشوند.
با قوانینی که در حال حاضر وجود دارد، کسانی که نتوانسته‌اند از کنکور وارد دندان‌پزشکی بشوند، می‌توانند دوره ۳، ۴ ساله بگذرانند و بعد از گذراندن تعهداتشان وارد این رشته بشوند و با تطبیق واحدهای قبلی و ۲ سال دیگر درس خواندن دندان‌پزشک شوند. اگر قرار بر این است، اصلاً کنکور دندان‌پزشکی را برداریم تا هر کس که می‌خواهد دندان‌پزشک بشود، بسم‌الله!

 

موضع رییس انجمن رادیولوژی دهان درباره مداخلات صنفی رادیولوژی پزشکی و دندان‌پزشکی

چاپ PDF

آیا در صورت وجود مراکز رادیولوژی فک و صورت بهتر نیست مراکز پزشکی جدیدالتاسیس اجازه نصب دستگاه‌های پانو را نداشته باشند؟
گفتگو با رئیس انجمن رادیولوژی دهان، فک و صورت درباره مداخلات صنفی رادیولوژی پزشکی و دندان‌پزشکی

وجود تداخل صنفی در رادیولوژی و ورود تعدادی از غیررادیولوژیست‌ها به حوزه تصویربرداری پزشکی، از جمله شکایت‌های جامعه رادیولوژی کشور است. این تداخل صنفی، بین دندان‌پزشکان و پزشکان متخصص رادیولوژی هم وجود دارد و در شرایطی که بسیاری از متخصصین رادیولوژی فک و صورت، به دلیل اشباع شدن شهر محل سکونتشان از مراکز رادیولوژی تخصصی مربوط به خود، از تأسیس این مراکز باز می‌مانند، برخی از مراکز رادیولوژی جنرال، خدمات تصویربرداری فک و صورت ارائه می‌دهند. این موضوع بهانه‌ای شد برای گفت‌وگو با دکتر مهرداد پنج‌نوش، رئیس انجمن رادیولوژی دهان، فک و صورت که در ادامه می‌خوانید:

*آقای دکتر پنج‌نوش! باتوجه به اینکه رادیولوژی دهان، فک و صورت، یکی از رشته‌های تخصصی دندان‌پزشکی به شمار می‌رود، آیا لزومی دارد متخصصین رادیولوژیست جنرال همانند زمانی که این تخصص وجود نداشت، به این حوزه وارد شوند؟
البته رادیولوژیست‌های جنرال، همکاران و دوستان ما هستند و تا پیش از اینکه رشته رادیولوژی دهان، فک و صورت، به عنوان یک تخصص مجزا معرفی شود، زحمت ارائه این خدمات بر عهده آنان بود و هنوز هم تعدادی از آن‌ها این کار را انجام می‌دهند، اما به هر حال، هدف ما ارتقاء بهداشت جامعه و ارائه بهترین خدمات است و طبیعی است زمانی که رادیولوژیست‌های فک و صورت به طور تخصصی در این زمینه کار می‌کنند، می‌توانند خدمات بهتری نسبت به پزشکان ارائه بدهند. همین‌طور که اگر دندان‌پزشکان وارد حوزه تصویربرداری پزشکی شوند، مسلماً کیفیت کار آنان مانند همکاران پزشک نخواهد بود.

*اما گاهی دستگاه‌های پانورکس در مراکزی غیر از مراکز تخصصی دندان‌پزشکی مانند درمانگاه‌ها وجود دارند. آیا این موضوع منجر به ارائه خدمات بی‌کیفیت نمی‌شود؟
قانونی که منجر به این اتفاق می‌شود، این است که گاهی مراکز غیر تخصصی، برای مدتی با یک مسئول فنی قرارداردی منعقد می‌کنند و دستگاه رادیولوژی فک و صورت در مرکز خود نصب می‌کنند، اما پس از اتمام قرارداد، دستگاه در آن مرکز باقی می‌ماند و خدمات، مدت‌ها بدون مسئول فنی ارائه می‌شود که نتیجه آن نه تنها تصاویر‌ بدون کیفیت، بلکه خطرات ناشی از دوز تابش بیش از حد به دلیل عدم حضور مسئول فنی است.

* آیا کیفیت تصاویر این مراکز متولی نظارتی دارد؟
البته در صورت وجود مسئول فنی در هر مرکز، این شخص مسئول ارائه تصاویر با کیفیت مناسب به بیماران است. مراجع ذی‌ربط عموما بر شرایط کلی ارائه خدمات نظارت دارند و درزمینهٔ کیفیت ارائه خدمات پزشکی، نظارت مستقیمی وجود ندارد، مگر اینکه شکایتی اتفاق بیفتد. رادیولوژی هم از این قاعده مستثنا نیست.

* آیا کیفیت عکس‌های دندانی مراکز رادیولوژی پزشکی مطلوب است؟ گاهی مشاهده می‌شود این مراکز نسبت به مراکزی که به طور تخصصی بر رادیولوژی فک و صورت تمرکز دارند، از دستگاه‌های قدیمی‌تری استفاده می‌کنند.
رادیولوژیست‌های جنرال همکاران ما هستند و منظور من پرداختن به اختلافات نیست و البته نظارت بر کیفیت تصاویر، مهم‌تر از قدیمی بودن یا جدید بودن دستگاه‌ها است که امیدواریم تمام مراکز در این جهت و همینطور ارتقا دستگاه‌ها و جایگزینی آن‌ها با دستگاه‌های جدید اقدام کنند، اما به هر حال، متخصصین رادیولوژی فک و صورت تلاش کرده‌اند در امتداد فعالیت همکاران جنرال، کیفیت ارائه این خدمات را ارتقاء بدهند.

*آیا در حال حاضر سرانه رادیولوژیست‌های فک و صورت در کشور ما متناسب و به استاندارد جهانی نزدیک است؟
یکی از معضلات اصلی رشته ما، پذیرش تعداد زیاد رزیدنت است، چرا که ورودی دوره تخصص این رشته در کشور ما نسبت به میزان رایج در دنیا، بسیار زیاد است. برای مثال، سرانه رادیولوژیست‌های فک و صورت در ایران، ۲ برابر آمریکا است و این در حالی است که این آمار در ایران حدود ۳۰۰ نفر است که سالانه حدود ۴٠ نَفَر به آن اضافه می‌شود و این موضوع، نشان دهنده این است که دانشجویان، بدون اینکه آینده کاری آن‌ها مورد توجه قرار گیرد، پذیرش می‌شوند. نکته دیگر این است که رادیولوژیست‌ها، پس از اینکه امتیاز مورد نیاز برای شروع به کار را جمع کردند، باید وارد مرحله سطح‌بندی شوند و مجوز تأسیس مرکز رادیولوژی را جداگانه دریافت کنند که این مجوز بر اساس تعداد جمعیت و تعداد مجاز رادیولوژیست‌ها در آن شهر، صادر می‌شود و این موضوع برای آن‌ها محدودیت بیشتری ایجاد می‌کند.

*بنابراین تداخل صنفی رادیولوژی پزشکی و دندان‌پزشکی، بازار کار همکاران شما را بیش از پیش محدود می‌کند.
در قوانین ایراداتی وجود دارد که بیش از پیش منجر به این محدودیت می‌شود. برای مثال، از آنجا که دستگاه پانورکس در بستهٔ مراکز تصویربرداری پزشکی وجود دارد، این مراکز در حالی می‌توانند این دستگاه را نصب کنند که در‌‌ همان منطقه، همکار رادیولوژیست فک و صورت، از مدت‌ها پیش درخواست نصب دستگاه یا راه‌اندازی مرکز داده است، اما به این دلیل که ظرفیت آن منطقه از نظر سطح‌بندی پر شده، اجازه این کار به او داده نشده است.

*انجمن رادیولوژی فک و صورت برای برطرف کردن این مشکلات چه اقداماتی انجام داده است؟
به هر حال انجمن‌های علمی، NGO هستند و قدرت اجرایی ندارند و در مقوله‌هایی مانند سطح‌بندی، پذیرش رزیدنت‌ها و تعرفه‌ها، معمولاً نظر آن‌ها مورد سؤال قرار نمی‌گیرد. بنابراین طَی ملاقات حضوری و همین‌طور نامه‌نگاری با متولیان این مسایل در وزارت بهداشت و مسئولین مربوطه، سعی کرده‌ایم شرایطی فراهم کنیم تا به حل این مشکلات ترتیب اثر داده شود. پیشنهاد ما به وزارت بهداشت این بوده است تعداد پذیرش رزیدنت‌های رادیولوژی فک و صورت در حد استاندارد‌ها کاهش یابد، برای تعرفه‌ها از انجمن نظرخواهی شود و در صورت وجود متقاضیان رادیولوژیست فک و صورت برای تأسیس این مراکز، اجازه نصب دستگاه‌های پانورکس به مراکز رادیولوژی پزشکی جدید التاسیس کنترل و محدود شود و به این طریق همکاران رادیولوژیست فک و صورت، از تأسیس مراکز خود محروم نشوند.

* نسبت به استفاده از دستگاه‌های رادیولوژی قابل حمل عکس تک‌دندان چه نظری دارید؟
دستگاه‌های پرتابل از استانداردهای خود برخوردارند و موارد استفاده خاص خود را دارند، اما در کشور ما جایگاه آن‌ها به خوبی تعریف نشده است. چرا که این دستگاه‌ها برای موارد اورژانسی مانند آمبولانس‌ها ساخته شده‌اند و استفاده از آن‌ها تحت شرایط و ضوابط خاصی بی‌خطر است، اما این خطرات به دندان‌پزشکان اطلاع داده نمی‌شود و تنها به آن‌ها گفته می‌شود این دستگاه‌ها استاندارد هستند. البته ما این ضوابط را در اختیار همکاران می‌گذاریم، اما به‌طور کلی استفاده از آن‌ها در شرایط معمول و به شکل روتین توصیه نمی‌شود

 
صفحه 9 از 191

 


 

Persian Gulf Smile Award