علیرغم اینکه پوسیدگی دندان و دیابت ارتباط با مصرف کربوهیدرات دارند ، تاکنون توجه چندانی به ارتباط بین پوسیدگی دندان و دیابت نشده است.

نتایج: میزان شاخص DMFT و فراوانی دندانهای پوسیده در بیماران با بهداشت دهانی پایین بیشتر بود. متوسط DMFT در بیماران دیابتی 62/3 + - 64/9 و دندان پوسیده 90/3 + - 12/8 و افتاده 34/1 + - 62/ و پر کرده 10/2 - + 9/0 بدست آمد.

اولین دندان دائمی آسیاب بیشترین پوسیدگی را داشت و دندانهای پیشین سالمترین بودند. DMFT و فراوانی دندانهای پوسیده در پسرها بیشتر از دخترها بود. که البته هیچکدام از آمارها معنا دار نبودند. در مقایسه DMFT و اجزاء آن یعنی وضعیت اقتصادی و اجتماعی ، وضعیت تغذیه ای ، مدت بروز دیابت ، سابقه خانوادگی دیابت و عادات مسواک زدن از لحاظ آماری هیچ ارتباطی وجد نداشت. از لحاظ آماری تفاوت محسوسی در ارتباط با DMFT و اجزای آن در بین دندانهای دائمی یا شیری و یا گروهی که هر دو دندان را داشتند وجود نداشت. هر چند پر کردگی دندان در گروهی که هم دندان دائمی هم شیری داشتند پایین تر بود. تعداد دندان های آسیاب سالم در گروهی که هم دندان شیری هم دائمی داشتند بیشتر از گروه دندانهای دائمی بود. یک ارتباط مستقیم بین وضعیت سلامتی اولین دندان آسیاب دائمی و ابتلا به دیابت وجود داشت.

در این مطالعه شاخص DMFT در بین 50 بیمار 62/9 بود که بیش از شاخص WHO برای بیماران غیر دیابتی ایت. میزان پ.سیدگی دندان 12/8 و میزان پر کردگی دندان 9/0 بود که نشانه میزان بالای خرابی دندان بین این بیماران است که علت آن دیابت و مراقبت کمتر دندانی می باشد.

بهداشت دهان ارتباط معنا دار با DMFT داشت. سایر فاکتورها مثل جنس ، وضعیت اقتصادی و اجتماعی ، مسواک زدن مداوم و طول مدت ابتلا به دیابت ارتباط معنا دار با DMFT نداشتند. اما پوسیدگی دندان آسیاب فک پایین در بین دیابتی ها و غیر دیابتی ها متفاوت بود.

اولین دندان آسیاب دائمی فک بیشترین پوسیدگی را داشت که بدلیل موقعیت آناتومیک آن است که میکروب بیشتری را بخود جذب می کند. رشد زود تر این دندان و در نتیجه مواجهه بیشتر با عوامل محیطی ، تفاوت آناتومیک آن با دندان فک بالا ، اثر پاک کنندگی بزاق و گیر افتادن بیشتر غذا همه باعث شیوع بیشتر خرابی دندان آسیاب فک پایین است. این مطالعه نشان می دهد خرابی و پوسیدگی دندان در بیماران دیابتی بدلیل مصرف بیشتر پر کربوهیدرات می باشد.